SULIMA
Tadeusz

(1919)

prof. dr hab. inż. elektryk, specjalista w zakresie inżynierii materiałowej i elektroizolacyjnych tworzyw sztucznych

Urodził się 15.11.1919 r. w Miechowie, powiat Iłża. Naukę w gimnazjum ukończył w 1936 r. w Skarżysku-Kamiennej. W 1937 r. został powołany do służby wojskowej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, którą ukończył w 1938 r. w stopniu plutonowego podchorążego. Od 1. września 1939 r. brał udział w walkach pod Mławą, a od 10. września w obronie Warszawy. Ciężko ranny 26. września (awans na pchor. ogniomistrza), był leczony w Szpitalu Ujazdowskim do 17. listopada 1939 r. Częściowo wyleczony, powrócił do domu rodzinnego w Skarżysku-Kamiennej. W krótkim czasie włączył się do prac konspiracyjnych. Początkowo w Związku Walki Zbrojnej, a następnie w AK (Podobwód Morwa). W AK zorganizował łączność w podobwodzie i brał udział w akcjach wynoszenia amunicji z fabryki Hasag. W wyniku zdrady został aresztowany przez gestapo 25. sierpnia 1942 r. w Radomiu. Od września 1942 r. był więziony w obozie koncentracyjnym KL Auschwitz, następnie w KL Gross-Rosen, KL Sachsenhausen i KL Buchenwald. Od 13. kwietnia do 9. maja 1945 r. nastąpiła ewakuacja obozu (marsz śmierci). Wolność odzyskał 9. maja 1945 r. Do domu rodzinnego wrócił 20. maja 1945 r., a od sierpnia 1945 r. zamieszkał we Wrocławiu.

W 1945 r. rozpoczął studia na Wydziale Mechaniczno-Elektrycznym Politechniki Wrocławskiej. Już na drugim roku studiów, w 1947 r., rozpoczął pracę dydaktyczną na Wydziale Elektrycznym jako młodszy asystent. Dyplom ukończenia studiów i tytuł mgr. inż. elektryka uzyskał 7. lipca 1950 r. Po uzyskaniu dyplomu pracował nadal jako adiunkt w Katedrze Wysokich Napięć Politechniki Wrocławskiej. Od 15. października 1950 r. podjął dodatkową pracę w Zakładzie Materiałoznawstwa Elektrycznego Instytutu Elektrotechniki, utworzonym przez prof. Jerzego I. Skowrońskiego. Profesor Skowroński powierzył mu zorganizowanie od podstaw Pracowni Tłoczyw Termoutwardzalnych.

W czasie całego okresu pracy zawodowej łączył działalność naukową w Instytucie Elektrotechniki z pracą dydaktyczną w Politechnice Wrocławskiej. W grudniu 1962 r. uzyskał, na Wydziale Elektrycznym Politechniki Wrocławskiej, stopień doktora nauk technicznych, a w listopadzie 1971 r. - stopień doktora habilitowanego. Już 15. listopada 1971 r. Rada Państwa, na wniosek Politechniki Wrocławskiej, nadała mu tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego.

Głównym kierunkiem działalności naukowej profesora Tadeusza Sulimy była problematyka inżynierii materiałowej w zakresie tworzyw sztucznych stosowanych w elektrotechnice. W ciągu przeszło 40-letniej pracy zawodowej zdobył wysokie kwalifikacje, łącząc w swojej pracy badania naukowe, będące na pograniczu elektrotechniki i chemii oraz ich praktyczne zastosowanie w przemyśle. Poza wykładami w Politechnice Wrocławskiej i szkoleniu kadry w Instytucie Elektrotechniki, prowadził szeroką akcję szkoleniową w przemyśle elektrotechnicznym w zakresie technologii przetwórstwa i użytkowania tworzyw sztucznych. Wymienić tu należy szczególnie jego owocną pracę w zespole międzybranżowym chemii i elektrotechniki, wdrażającym do przemysłu elektrotechnicznego nowoczesne metody przetwórstwa tworzyw sztucznych. Był również członkiem Sekcji Chemii Przemysłu Elektrotechnicznego PKNiM, członkiem Centralnego Kolegium Przemysłu Elektrotechnicznego SEP, rzeczoznawcą SEP, przewodniczącym Zespołu Tworzyw Izolacyjno-Konstrukcyjnych Polskiego Komitetu Materiałów Elektroizolacyjnych, członkiem Zespołu Problemowego Materiałów i Technologii Elektrotechnicznej, przewodniczącym Rady Naukowej Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Sprzętu Elektrotechnicznego „Elgos” i zastępcą przewodniczącego Rady Naukowej Technicznego Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Aparatury Elektrycznej „Oram”.

Jego działalność naukowa była ściśle związana z potrzebami przemysłu elektrotechnicznego i chemicznego. Jako ekspert w dziedzinie tworzyw elektroizolacyjnych był stałym delegatem Polski do Międzynarodowej Komisji Normalizacyjnej ds. tworzyw sztucznych ISO/TC-61, gdzie na 8 konferencjach referował stanowisko strony polskiej i przedstawił 2 własne opracowania. W roku Nauki Polskiej był sekretarzem naukowym Podsekcji Materiałoznawstwa i Technologii Elektrycznej VII Sekcji Nauk Elektrycznych. Brał czynny udział w II. Kongresie Nauki Polskiej oraz był członkiem Komitetu Elektrotechnicznego przy Wydziale IV PAN.

Równolegle, począwszy od 1947 r., prowadził działalność dydaktyczną w Politechnice Wrocławskiej, kolejno jako młodszy asystent, asystent, następnie starszy asystent, adiunkt, docent i profesor. Był organizatorem, a następnie kierował studium doktoranckim w Instytucie Podstaw Elektrotechniki i Elektrotechnologii. W tym okresie prowadził całokształt spraw związanych ze szkoleniem pracowników nauki. W Instytucie Elektrotechniki i Elektrotechnologii doktoryzował 4 doktorantów. Wyniki swoich prac badawczych publikował w wielu czasopismach naukowych i technicznych, polskich i zagranicznych. W Instytucie Elektrotechniki pełnił funkcję zastępcy dyrektora do spraw naukowych.

W wieku 70 lat, po 40 latach pracy w Instytucie Elektrotechniki i w Politechnice Wrocławskiej, w grudniu1989 r. przeszedł na emeryturę, pracując nadal w Instytucie Elektrotechniki w wymiarze ½ etatu na stanowisku profesora-konsultanta do 1999 r.

Za działalność wojenną, naukową, dydaktyczną i organizacyjną otrzymał wiele prestiżowych odznaczeń, między innymi: Srebrny Krzyż Zasługi (22.07.1955), Krzyż Partyzancki (10.01.1970), Krzyż Oświęcimski (8.04.1987), Medal za Warszawę (6.02.1970), Złotą Odznakę za Zasługi dla Rozwoju Przemysłu Maszynowego (29.10.1976), Złotą Odznakę Honorową Stowarzyszenia Elektryków Polskich (26.07.1978), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (9.10.1978), Medal Komisji Edukacji Narodowej (6.12.1980), Srebrny Medal Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej (6.12.1980), Złotą Odznakę Politechniki Wrocławskiej (1.05.1981), Honorową Odznakę Żołnierza Armii Krajowej Korpusu „Jodła” (15.08.1981), Krzyż Armii Krajowej (14.08.1984 - Londyn, 11.04.1995 - Rzeczpospolita Polska), Medal Wojska Polskiego (po raz 1., 2., 3. i 4. - Londyn), Odznakę Zasłużony Pracownik Instytutu Elektroniki (24.04.1985), Odznakę Weterana Walk o Niepodległość (1.09.1995), Odznakę Zasłużony dla Polskiego Związku Byłych Więźniów Politycznych Hitlerowskich Więzień i Obozów Koncentracyjnych (30.08.1996). W 1990 r. otrzymał Medal im. prof. M. Pożaryskiego, a w 2009 r. - medal im. prof. K. Idaszewskiego.

Tadeusz Sulima

Słownik Biograficzny Zasłużonych Elektryków Wrocławskich (wydanie zbiorcze 1997-2014)

(C) Oddział Wrocławski Stowarzyszenia Elektryków Polskich - marzec 2014




Wydruk biogramu