KARKOWSKI
Zdzisław

(1925 – 1990)

Prof. dr hab. inż. elektryk, specjalizacja metrologii i systemów pomiarowych, współtwórca miernictwa cyfrowego w Polsce, elektronik, ceniony dydaktyk

Urodził się 26.04.1925 r. w Liczunach na Wileńszczyźnie. W 1937 r. w Wilnie ukończył szkołę powszechną i zaczął uczęszczać do gimnazjum. Naukę przerwał, by podjąć pracę zarobkową. W 1941 r. pracował jako szlifierz, później jako majster w zakładzie obróbki szkła w Wilnie, po wyzwoleniu jako kierownik działu luster, a następnie kierownik techniczny zakładu.

W 1946 r. w ramach akcji przesiedleńczej przybył do Polski, a w 1947 r. zdał egzamin dojrzałości w liceum w Jeleniej Górze. W 1951 r. ukończył studia wyższe na Wydziale Elektrycznym Politechniki Wrocławskiej z tytułem magistra inżyniera elektryka w zakresie radiotechniki.

W 1952 r. został adiunktem w Katedrze Radiotechniki Politechniki Wrocławskiej, a później w Katedrze Miernictwa Elektronowego. W 1958 r. uzyskał na Wydziale Łączności Politechniki Wrocławskiej stopień kandydata nauk, a w 1963 r. - doktora habilitowanego za prace nad zagadnieniami zastosowań miernictwa cyfrowego do automatyzacji pomiarów i przyrządów. Była to pierwsza habilitacja na Wydziale Łączności. W pracy naukowej zajął się miernictwem cyfrowym, konstrukcją elektronicznych urządzeń pomiarowych. Od 1963 r. był docentem etatowym w Katedrze Miernictwa Elektronowego, a po utworzeniu w 1972 r. Instytutów w Instytucie Metrologii Elektrycznej - profesorem mianowanym, kierownikiem Zakładu Naukowo-Dydaktycznego. W latach 1972-1981 był kierownikiem Zakładu Konstrukcji Elektronicznej i Medycznej Aparatury Pomiarowej. W latach 1981-1984 pełnił funkcję dziekana Wydziału Elektroniki, a w latach 1977-1981 i 1987-1990 - dyrektora Instytutu Metrologii Elektrycznej.

Doskonały dydaktyk, promotor 22 prac doktorskich, autor kilkudziesięciu recenzji rozpraw doktorskich i habilitacyjnych. Dbałość i poświęcenie w rozwoju młodej kadry naukowej zjednały mu uznanie wychowanków i środowiska elektroników.

W 1961 r. powołany do rady naukowej WZE „Elwro”, a w 1963 r. w ramach RWPG do krajowego zespołu koordynacyjnego do spraw cyfrowej techniki pomiarowej. Od 1982 r. był wiceprzewodniczącym Komitetu Metrologii i Aparatury Pomiarowej PAN, a od 1984 r. przewodniczącym Oddziału Wrocławskiego Polskiego Towarzystwa Fizyki Medycznej. Członek CKK. Od 1972 r. członek wielu rad naukowych i zespołów ekspertów, m.in. Rady ds. Metrologii Polskiego Komitetu Normalizacji, Miar i Jakości w Warszawie, rady naukowej Centralnego Ośrodka Badawczego Normalizacji, ekspert Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

Autor lub współautor 15 książek i skryptów, 105 artykułów, w tym wiele w renomowanych czasopismach, 8 patentów i 4 świadectw racjonalizatorskich. Członek komitetów redakcyjnych programujących centralną działalność wydawniczą z serii „Elektronika i Telekomunikacja” oraz „Metrologia Elektryczna” przy WNT, członek rad programowych miesięczników i kwartalników. Prof. Karkowski przewodniczył i był uczestnikiem wielu konferencji naukowych i sympozjów o zasięgu międzynarodowym. Był głównym twórcą okresowych konferencji krajowych z zakresu miernictwa i systemów pomiarowych.

Jego specjalnością naukową była metrologia i systemy pomiarowe. Działalność naukowa obejmowała badania podstawowe z zakresu metod pomiarowych i diagnostycznych, konstrukcję elektronicznych cyfrowych przyrządów pomiarowych z wewnętrznym przetwarzaniem danych, metody i urządzenia do badań czynnościowych płuc, spirometrię z punktu widzenia metrologa i konstruktora aparatury pomiarowej. Do najważniejszych osiągnięć w zakresie konstrukcji urządzeń i systemów pomiarowych należy opracowanie dwóch typoszeregów przyrządów pomiarowych do pomiaru wielkości elektrycznych.

Inny kierunek działalności prof. Karkowskiego dotyczył metod i urządzeń spirometrycznych - prac z zakresu aparatury medycznej. Prace były realizowane przez zespół inżynierów i lekarzy z Katedry i Kliniki Chorób Wewnętrznych i Alergologii Akademii Medycznej we Wrocławiu. Przyczynił się do powstania kierunku „Inżynieria biometryczna na Politechnice Wrocławskiej”.

Nagrodzony przez Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki, Edukacji Narodowej, Senatu Politechniki Wrocławskiej. Odznaczony wieloma medalami resortowymi, państwowymi i Politechniki Wrocławskiej.

Członek Stowarzyszenia Elektryków Polskich od 1971 r. Wiceprezes Oddziału w kadencji XXVI, XXVII, XXVIII,XIX, obejmującej okres 1972-1984, członek Komisji Odznaczeń OW (1978-1984), przewodniczący RO Izby Rzeczoznawców (od 1972 r.). W latach 1981-1988 członek, a od 1988 r. wiceprzewodniczący Głównego Sądu Koleżeńskiego. Członek Centralnego Kolegium Automatyki i Pomiarów (1972-1983), wiceprzewodniczący (1983-1985) i przewodniczący (1985-1986) Zespołu Kwalifikacyjnego ds. Specjalizacji Zawodowej SEP. Od 1985 r. członek Rady Nadzorczej Izby Rzeczoznawców SEP w Warszawie. Członek Polskiego Komitetu ds. Pomiarów i Automatyki NOT w Warszawie (1972-1980), od 1980 r. członek Prezydium. Autor licznych i prekursorskich odczytów wygłaszanych na zebraniach stowarzyszeniowych. Odznaczony Złotą Odznaką Honorową SEP w 1974 roku, Medalem im. prof. M.Pożaryskiego w 1981 r.

Zmarł 15. listopada 1990 r. we Wrocławiu po długiej chorobie i został pochowany na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu - pole 79, Aleja Zasłużonych, grób 284.

Alicja Staroń, Ryszarda Bieganowska

Słownik Biograficzny Zasłużonych Elektryków Wrocławskich (wydanie zbiorcze 1997-2014)

(C) Oddział Wrocławski Stowarzyszenia Elektryków Polskich - marzec 2014




Wydruk biogramu