GÜNTHER
Wacław

(1884 – 1953)

inż. mechanik i inż. elektryk, prof. Politechniki Warszawskiej, od 1946 r. aż do śmierci w 1953 r. prof. Politechniki Śląskiej w Gliwicach oraz Politechniki Wrocławskiej; Członek-Założyciel Stowarzyszenia Elektryków Polskich (1919) oraz Polskiego Komitetu Elektrotechnicznego (1924)

Urodził się 5.07.1884 r. w Siedlcach. Po ukończeniu gimnazjum klasycznego w Jałcie na Krymie (1905 r.), rozpoczął studia na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej. W 1912 r., po odbytych dalszych studiach w Instytucie Elektrotechnicznym Montefiore w Leodium (Belgia), uzyskał dwa dyplomy: inżyniera mechanika i inżyniera elektryka. Praktykę odbył w oddziale badania maszyn elektrycznych szwajcarskiej firmy Brown-Boveri w Badenie koło Zurychu. Od 1911 r. był asystentem Katedry Elektrotechniki Ogólnej w Politechnice Lwowskiej, od 1913 r. tamże adiunktem, a od 1914 r. - docentem płatnym Kolei Elektrycznych.

Podczas pierwszej wojny światowej pracował w biurze kablowym Miejskich Zakładów Elektrycznych we Lwowie i był zatrudniony przy zamianie wszystkich instalacji w mieście z prądu stałego na prąd przemienny. W 1917 r. został powołany do objęcia wykładów Teorii Maszyn Elektrycznych w Politechnice Warszawskiej, które prowadził do czasu wstąpienia do wojska w 1918 r. W wojsku, po krótkim pobycie na froncie, pełnił m.in. funkcję szefa Sekcji Maszynowo-Elektrycznej Instytutu Wojskowo-Technicznego, szefa Głównego Zakładu Inżynieryjno-Saperskiego, dyrektora nauk w Kościuszkowskim Obozie Szkolnym Saperów i następnie przez parę lat był wykładowcą elektrotechniki i urządzeń elektrycznych w Oficerskiej Szkole Inżynierii, pełniąc równocześnie funkcję adiunkta Katedry Miernictwa Elektrycznego w Politechnice Warszawskiej.

Po zwolnieniu z wojska w stopniu podpułkownika saperów w 1929 r., otrzymał stanowisko inżyniera w firmie Polskie Zakłady Brown-Boveri w Warszawie, gdzie pracował m.in. nad instalacją urządzenia do pomiarów magnetycznych blachy transformatorowej i twornikowej w fabryce w Żychlinie; później był tam kierownikiem działu instalacyjnego. W 1931 r. przeszedł na bardziej samodzielne stanowisko do firmy „Towarzystwo Kabli Dalekosiężnych”, gdzie pracował ok. 5 lat. Podczas tej pracy, po przejściu całkowitej praktyki produkcji kabli dalekosiężnych w fabryce „Skody” na Okęciu w Warszawie i następnie przy robotach w terenie, kierował pracami przy pomiarach końcowych kabli telefonicznych, m.in. na trasie Warszawa-Mysłowice z odgałęzieniami do Cieszyna i Rudy Śląskiej (z wyjątkiem odcinka Warszawa-Łowicz) oraz sieci górnośląskiej. Na początku 1936 r. został powołany na stanowisko dyrektora Biura Elektryfikacji w Ministerstwie Przemysłu i Handlu, na którym to stanowisku pozostawał do chwili wybuchu wojny w 1939 r. Podczas wojny od lutego 1940 r. pracował w Związku Elektrowni Polskich na stanowisku inżyniera. Oprócz tego został powołany przez profesorów Politechniki Warszawskiej do objęcia wykładów Elektrotechniki i Urządzeń Elektrycznych na Wydziale Mechanicznym w utworzonej przez okupacyjne władze niemieckie tzw. Państwowej Wyższej Szkole Technicznej w Warszawie, pod przykrywką której były kontynuowane w znacznej mierze właściwe prace zamkniętej przez Niemców Politechniki Warszawskiej.

Po Powstaniu Warszawskim w 1944 r. znalazł się w Krakowie i tam na początku 1945 r. został powołany na stanowisko członka zarządu ówczesnej prowizorycznej organizacji „Polskie Linie Elektryczne Dalekosiężne”, pracując jednocześnie nad organizacją Politechniki. W końcu 1945 r. został mianowany kontraktowym profesorem Politechniki Śląskiej w Gliwicach, obejmując równocześnie dziekanat Wydziału Elektrycznego. Po przeniesieniu w następnym roku do Wrocławia na stanowisko profesora zwyczajnego przy Katedrze Elektrotechniki Ogólnej, łączył swe obowiązki na obu tych uczelniach aż do śmierci w 1953 r.

Obok pracy zawodowej i dydaktyczno-naukowej prof. Wacław Günther był niezwykle czynny w pracach społecznych. Był członkiem-założycielem Sekcji Elektrotechnicznej przy Towarzystwie Politechnicznym we Lwowie, w 1908 r. wchodził w skład komisji słownictwa elektrycznego. W czerwcu 1919 r. brał udział w I Zjeździe Elektrotechników Polskich w Warszawie, na którym powołano do życia Stowarzyszenie Elektryków Polskich. W pierwszym zarządzie Polskiego Komitetu Elektrotechnicznego w 1924 r. był zastępcą sekretarza generalnego PKE prof. Kazimierza Drewnowskiego. Był członkiem prezydium Polskiego Komitetu Energetycznego i członkiem Komisji Gospodarki Elektrycznej tego Komitetu, a także od 1930 r. przewodniczącym Komisji Symboli Polskiego Komitetu Elektrotechnicznego. Jako przedstawiciel Ministerstwa Spraw Wojskowych w 1926 r. brał udział w obradach Państwowej Rady Elektrycznej w sprawie udzielenia koncesji na elektryfikację kraju przez „American European Utilities Corporation”.

Prof. W. Günther wydał drukiem pracę pt. „Motor elektryczny, jego znaczenie i zastosowanie” (Lwów 1917) oraz skrypt powielany pt. „Rachunek symboliczny w elektrotechnice” (1951). Wiele jego artykułów było opublikowanych na łamach „Przeglądu Elektrotechnicznego” (np. o elektryfikacji Centralnego Okręgu Przemysłowego, PE 1939 z. 3), w „Przeglądzie Teletechnicznym” (np. o pomiarach przesłuchu w kablach telefonicznych, PT 1936 z. 4, 6-7) oraz w „Czasopiśmie Technicznym” (Lwów). Ponadto miał on w swoim dorobku piśmienniczym kilka skryptów i pomocy do wykładów, m.in. pracę pt. „Zastosowanie rachunku wektorowego i symbolicznego do elektrotechniki”, która zaginęła podczas Powstania Warszawskiego.

Prof. Wacław Günther był odznaczony m.in. Orderem Odrodzenia Polski IV kl., Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem za Długoletnią Służbę.

Zmarł nagle na serce 9. lipca 1953 r. podczas pobytu wypoczynkowego na terenie Szwajcarii Kaszubskiej na Pomorzu. Został pochowany w Kościerzynie.

Jerzy Kubiatowski, Stefan Sokolnicki

Słownik Biograficzny Zasłużonych Elektryków Wrocławskich (wydanie zbiorcze 1997-2014)

(C) Oddział Wrocławski Stowarzyszenia Elektryków Polskich - marzec 2014




Wydruk biogramu